Cyberkids

02/11/2011

Το CyberKids αποσκοπεί στην ασφαλή εξοικείωση του κοινού με τις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα με το internet. Στόχος της δημιουργίας του CyberKids είναι η προβολή των θετικών πλευρών του διαδικτύου, όπως είναι η ανεύρεση χρήσιμων πληροφοριών και η ψυχαγωγία. Παράλληλος στόχος είναι η ενημέρωση για τους πιθανούς κινδύνουν που κρύβονται. Οι γονείς μπορούν να επισκεφτούν το CyberKids μαζί με τα παιδιά τους, να διασκεδάσουν και να ενημερωθούν για το πώς μπορούν να πλοηγηθούν με ασφάλεια.

Mία πρωτοβουλία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, που υλοποιείται από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Για να μεταβείτε στην ιστοσελίδα κάντε κλικ >εδώ<.


Έφηβοι και άφοβοι;

01/11/2011

Πηγή: protagon.gr

της Εύας Στάμου

Σύμφωνα με μελέτη που έγινε από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ και το Ινστιτούτο Νευροεπιστημών Helen Wills το 2008 οι εγκέφαλοι των παιδιών που μεγαλώνουν σε αντίξοες και φτωχικές συνθήκες, μπορεί να λειτουργούν διαφορετικά σε σχέση με τους εγκεφάλους των παιδιών που μεγαλώνουν σε εύπορες οικογένειες χωρίς να έχουν υποστεί κάποια μορφή κοινωνικής αδικίας. Η έρευνα που έγινε σε φυσιολογικά εννιάχρονα και δεκάχρονα παιδιά διαφορετικού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου, συμπέρανε ότι παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές στις αντιδράσεις του προμετωπιαίου φλοιού του εγκεφάλου, εύκολα ανιχνεύσιμες με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Το συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου είναι κρίσιμο για την επίλυση προβλημάτων και τη δημιουργικότητα.

Οι παιδίατροι και οι εξελικτικοί ψυχοβιολόγοι που συμμετείχαν στην έρευνα τονίζουν πως με την κατάλληλη εκπαίδευση των φτωχότερων παιδιών οι εγκεφαλικές διαφορές μπορούν να εξαλειφθούν γεγονός που αποδεικνύει ότι σε αντίθεση με ακραίες προκαταλήψεις που παρουσιάζουν τη φτώχεια ως μία από τις συνέπειες χαμηλής διανοητικής ικανότητας, είναι η φτώχεια και άλλες μορφές κοινωνικής στέρησης που ευθύνονται για την ελλειπή ανάπτυξη κάποιων εγκεφαλικών λειτουργιών.

Όπως φαίνεται από αυτήν και από παρόμοιες έρευνες, οι περιβαλλοντικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες έχουν εντονότατες και συχνά τραγικές επιπτώσεις όχι μόνο στη διάθεση, στην πνευματική και ηθική ωρίμανση, αλλά και στην ανάπτυξη των βασικών εγκεφαλικών νευρώνων κατά τη παιδική ηλικία. Εκτός από την έλλειψη χρημάτων που μπορεί να στερήσει σε ένα παιδί προσχολικής και σχολικής ηλικίας, ακόμα και βασικά υλικά αγαθά, ως δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες θα μπορούσαν να οριστούν: η πολιτική αστάθεια, η κοινωνική αδικία, η περιθωριοποίηση, ο ρατσισμός, το άγχος κι η ανασφάλεια για το μέλλον σε πολιτικό κι οικονομικό επίπεδο, η απουσία θετικών προτύπων ή πεποιθήσεων, και η βία. Η βία που ξεκινάει από την οικογένεια για να συνεχιστεί στο σχολείο και στις γειτονιές της πόλης και η οποία σε μία ανώριμη πολιτικά κοινωνία αποτελεί -όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό- μία από τις βασικές μεθόδους κοινωνικοποίησης.

Μία μορφή καθημερινής πίεσης και ψυχικής βίας πηγάζει από τους γονείς, οι οποίοι αν και συνεχώς παραπονιούνται κι οργίζονται για την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν αναλαμβάνουν υπεύθυνη και έλλογη δράση ώστε να ανατραπούν οι συνθήκες που τους καταπιέζουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι απορροφούν το θυμό και την απελπισία των μεγάλων, σταδιακά και δικαιολογημένα χάνουν το σεβασμό προς γονείς, καθηγητές και όσους, ενώ γκρινιάζουν, απέχουν από συντονισμένες κινήσεις που θα έφερναν ουσιαστικές αλλαγές, και χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να γίνει, νιώθουν πολύ έντονα την επιθυμία να αντιδράσουν.

Η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά είναι ότι έχουμε -ή θα οφείλαμε να έχουμε- τα επιχειρήματα που υπακούν στην κοινή λογική για το τι είναι σωστό και, κυρίως, εφικτό. Η κοινωνικοποίηση που ένας τριαντάρης ή σαραντάρης έχει ήδη υποστεί, αφενός του δίνει πολλά ερείσματα δικαιολόγησης για το τι (δεν) κάνει, αφετέρου τον αποδυναμώνει από την φυσική παρόρμηση και την ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν όντως ν’ αλλάξουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Γράμμα σ’ ένα νέο δάσκαλο

31/10/2011

Πηγή: Καθημερινή

Του Βασιλη Kαραποστολη

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Παιδιά και διαδίκτυο

07/11/2010
Να και μια έρευνα με ενθαρρυντικά αποτελέσματα για τη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά.
Οι γονείς; Εκεί το παιχνίδι μάλλον χάνεται…
Οι γονείς αγνοούν τους κινδύνους του Ιnternet
Τα ελληνόπουλα, αλλά και τα παιδιά στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο με «ώριμο» τρόπο, ενώ μόνο ένα στα οκτώ δηλώνει ότι έχει αναστατωθεί από κάτι που είδε ή του συνέβη online. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα η πλειοψηφία των γονιών δηλώνει ότι έχει άγνοια για τις αρνητικές εμπειρίες των παιδιών στο Ιnternet. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλό κατά μέσον όρο σε ολόκληρη την Ευρώπη, γεγονός που κάνει τους ερευνητές να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς οι γονείς εμφανίζονται να μην έχουν ιδέα για τους ψηφιακούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους.

Ενα από τα πλέον ενθαρρυντικά συμπεράσματα της έρευνας είναι το γεγονός ότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία (88%) τα παιδιά δηλώνουν ότι δεν είχαν άσχημες εμπειρίες online. Οπως προκύπτει από τα ερευνητικά δεδομένα, η αυξανόμενη χρήση του Διαδικτύου βελτιώνει τον ψηφιακό αλφαβητισμό των παιδιών και τις ικανότητες ασφαλούς πλοήγησης. Σε αντίθεση με τον ηθικό πανικό που έχει προκύψει κατά καιρούς, η έρευνα καταδεικνύει ότι ακόμη και σε μια χώρα με χαμηλό ψηφιακό αλφαβητισμό των ενηλίκων, όπως η Ελλάδα, τα παιδιά από 9 ως 16 ετών εμφανίζονται ως «ώριμοι» και συνετοί χρήστες.

Οπως σημειώνει σχετικά η υπεύθυνη της ελληνικής ομάδας δρ Λίζα Τσαλίκη, λέκτωρ του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, «παρά τα αρνητικά- κατά καιρούς μηνύματα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, τα μικρά παιδιά δεν ενδιαφέρονται να δουν πορνογραφικό υλικό, ειδικά όπως αυτό ορίζεται από τους ενηλίκους».

Η έρευνα έγινε την περασμένη άνοιξη σε 23 από τις 25 χώρες που συμμετέχουν στο δίκτυο ΕU Κids Οnline. Πήραν μέρος 23.420 παιδιά ηλικίας 9- 16 ετών και 23.000 γονείς.

Διαβάστε περισσότερα εδώ.
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Μάθηση με τεχνολογίες

18/10/2010

Η Ελληνική Ένωση για την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση e-Δίκτυο – ΤΠΕ (www.ediktyo.eu) σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών για τις ΤΠΕ «Μιχάλης Δερτούζος» (www.ekped.gr) εκδίδει το ηλεκτρονικό περιοδικό «Μάθηση με Τεχνολογίες» http://mag.e-diktyo.eu (ISSN 1792 – 1813).

Σκοπός του περιοδικού είναι ο γόνιμος προβληματισμός, ο δημιουργικός διάλογος, η παραγωγή και η διάχυση νέας γνώσης αναφορικά με τη χρήση και την αξιοποίηση  των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών (ΤΠΕ) στην Εκπαίδευση. Το παρόν περιοδικό εστιάζει ιδιαίτερα στις σύγχρονες πρακτικές χρήσης τους, έτσι όπως διαμορφώνονται μέσα στην καθημερινότητα της σχολικής τάξης, της εκπαιδευτικής μονάδας, της διοίκησης της εκπαίδευσης, αλλά και στην καθημερινή ζωή παιδιών, εφήβων και επαγγελματιών (π.χ. εκπαιδευτικών), καθώς και ευρύτερα σε κάθε συνθήκη άτυπης μάθησης.

Το περιοδικό στοχεύει αφενός να δημιουργήσει ένα χώρο έκφρασης και δημοσιοποίησης για τους εκπαιδευτικούς, εκπαιδευτικούς-ερευνητές και στελέχη εκπαίδευσης, αναφορικά με τις καινοτομικές πρακτικές τους και τις διδακτικές τους προσεγγίσεις, και αφετέρου να συμβάλλει στην επίγνωση, τη γνώση και το διάλογο, για το εύρος των νέων δυνατοτήτων που προσφέρουν οι τεχνολογίες, καθώς και τις επιδράσεις και τις συνέπειες της χρήσης τους.

Το περιοδικό «Μαθησιακές Τεχνολογίες» απευθύνεται κυρίως σε:

  • Εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
  • Εκπαιδευτικούς Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
  • Διδάσκοντες/ουσες Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που αξιοποιούν τις τεχνολογίες στη διδακτική πρακτική
  • Στελέχη Εκπαίδευσης
  • Επιμορφωτές/τριες και επιμορφούμενους/ες στις ΤΠΕ στην Εκπαίδευση
  • Μεταπτυχιακούς/ές φοιτητές/τριες των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση και υποψήφιους/ες διδάκτορες.

Περισσότερα εδώ.


Π.Τ.Δ.Ε. ανοιχτά στους εκπαιδευτικούς της Πληροφορικής

16/10/2010

Διαβάζουμε στην ανοιχτή επιστολή του Συλλόγου Καθηγητών Πληροφορικής Δυτικής Κρήτης προς την υπουργό Παιδείας που δημοσιοποιήθηκε στο esosOnline:

Αξιότιμη Κα Υπουργέ

Πριν λίγες μέρες μέσα από κάποια sites κυκλοφόρησε μια πρόταση για την δομή του νέο Λυκείου. Αμέσως το Υπουργείο έσπευσε να δηλώσει πως αυτό είναι μια σκέψη μιας ομάδας εργασίας και πως το οποιοδήποτε σχέδιο νόμου θα έρθει για διαβούλευση προς κάθε ενδιαφερόμενο.

Όποια και να είναι η αλήθεια, αυτό που βλέπει ο καθένας με μια πρώτη ματιά είναι ότι στο ριζικά αναμορφωμένο πρόγραμμα σπουδών, αυτό που κυριαρχεί είναι η παντελής έλλειψη μαθημάτων που έχουν να κάνουμε με τις νέες τεχνολογίες και την Πληροφορική. Είναι τουλάχιστον αστείο στο καινούργιο ψηφιακό σχολείο που ευαγγελίζεται το υπουργείο να απουσιάζουν τέτοια μαθήματα. Το υπουργείο βέβαια, θα αντιτάξει πως η πληροφορική έχει βρει ποια την θέση της στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και στο νέο Λύκειο δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτήν.

Εμείς όμως σαν καθηγητές πληροφορικής έχουμε χρέος να κάνουμε σε όλους ξεκάθαρο πως άλλο ο χειρισμός των υπολογιστών στην καθημερινή ζωή και εργασία και άλλο πράγμα η επιστήμη της πληροφορικής. Ο μαθητής στο Δημοτικό λόγω της ηλικίας του αλλά και του γνωστικού του επιπέδου δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από πράγματα που θα τον κάνουν να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή  σαν εργαλείο της καθημερινότητας του αλλά και σαν μέσο υποστήριξης της μάθησης. Στο γυμνάσιο μπορεί να προχωρήσει σε λίγο βαθύτερες έννοιες και ταυτόχρονα να ολοκληρώσει τον «ψηφιακό αλφαβητισμό» του, αποκτώντας και το αντίστοιχο πιστοποιητικό όπως  εξάγγειλε το υπουργείο, υιοθετώντας μια πάγια θέση μας.

Όμως εμείς θα μείνουμε εκεί; Έτσι θα προχωρήσουμε στην νέα εποχή όταν οι αντίστοιχες χώρες από τον ψηφιακό αλφαβητισμό περνάνε στην «ψηφιακή ευχέρεια» (digital literacy). Ο μαθητής του Λυκείου, έφηβος και με προχωρημένο τρόπο σκέψης είναι πια έτοιμος να γνωριστεί με την πληροφορική ως επιστήμη. Στόχος μας να αρχίσει να μιλάει την «γλώσσα» του υπολογιστή ώστε σιγά σιγά  να πάψει να είναι καταναλωτής των υπηρεσιών που του προσφέρουν άλλοι για τον υπολογιστή του αλλά να αρχίσει να λειτουργεί σαν δημιουργός με τον υπολογιστή πια να έχει θέση εργαλείου που θα υλοποιήσει τις ιδέες του.

Αν το νέο σχολείο έχει σαν κυρίαρχο «μότο» του, την εμβάθυνση του ανθρώπου στις γλώσσες, δηλαδή στην δική του γλώσσα για να εκφράζει τις σκέψεις  και τα συναισθήματά του και τις ξένες γλώσσες για να επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο, δεν μπορεί να μην γνωρίζεται και με την «γλώσσα» του υπολογιστή, του εργαλείου που θα δώσει διέξοδο στην δημιουργικότητα του νέου ανθρώπου.

Ψηφιακό Σχολείο χωρίς Πληροφορική γίνεται;

Βέβαιοι λοιπόν πως σε μια εποχή που ευαγγελιζόμαστε το ψηφιακό σχολείο, εισάγουμε διαδραστικούς πίνακες στην διδασκαλία, εξαγγέλλουμε το ψηφιακό βιβλίο και τίθεται πανευρωπαϊκά ο στόχος της γεφύρωσης του ψηφιακού χάσματος, δεν μπορεί να υπάρξει Λύκειο που να μην εισάγει τον μαθητή στην επιστήμη της πληροφορικής. Είμαστε έτοιμοι, ανάλογα με την σχεδιαζόμενη μορφή του νέου σχολείου, να προτείνουμε  τα μαθήματα που πρέπει να ενταχθούν σ’ αυτό. Νομίζουμε  πως βήματα που θα μας οδηγήσουν χρόνια πίσω, πριν από την καθιέρωση της ειδικότητας του καθηγητή πληροφορικής στην Β/θμια Εκπ/ση, δεν είναι δυνατόν να γίνουν αντικείμενο σοβαρής συζήτησης ειδικά τώρα που σε περίοδο κρίσης όλοι μαζί ψάχνουμε να βρούμε το φως στο τούνελ, εμείς να αποφασίζουμε να γυρίσουμε ψηφιακά στην εποχή της δάδας.

Με τιμή

Σύλλογος Καθηγητών Πληροφορικής Δυτικής Κρήτης

Με αφορμή το νέο μάθημα που ακούει στο όνομα Τ.Π.Ε. στα «Πιλοτικά Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία», θα σταθώ στην αναφορά της επιστολής στο Δημοτικό Σχολείο. Αναρωτιέμαι λοιπόν κατά πόσο είναι σε θέση ο κλάδος των εκπαιδευτικών Πληροφορικής να ανταποκριθεί στο δεύτερο σημείο που αφορά στο Δημοτικό Σχολείο, στην ανάδειξη των Τ.Π.Ε. δηλ. ως  μέσου υποστήριξης της μάθησης. Με ένα διήμερο επιμόρφωσης; Μήπως θα πρέπει τα Π.Τ.Δ.Ε. να ανοίξουν τις πόρτες τους στην εν λόγω ειδικότητα αφού η γνώση της διδακτικής των επιμέρους γνωστικών αντικειμένων αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου;


Οι και(ε)νοτομίες copies κτώνται…

01/08/2010

Μια από τα ίδια… όπως γίνεται πάντα. Αντιγραφή και επικόλληση… η εύκολη λύση για αναμορφώσεις, προτάσεις, καινοτομίες. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα διαβάζοντας το τεκμηριωμένο άρθρο του Ν. Δαπόντε «ΤΠΕ : Ένα νέο μάθημα “γεννιέται” το Σεπτέμβρη 2010 σε 800 Ολοήμερα Δημοτικά»:

«Όπως ο διδάσκων οφείλει να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσουν οι μαθητές να οικοδομήσουν τις γνώσεις τους έτσι και η Πολιτεία οφείλει να βρει τρόπους και μέσα ώστε να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να διευκολύνεται το έργο του εκπαιδευτικού αναφορικά με τις ΤΠΕ»

Πριν οκτώ χρόνια…….

Α. Στα τέλη του 2001 το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο εκπονεί το γνωστό “Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών, ΦΕΚ τ. Β΄ 1366, 1373, 1374, 1375, 1376/18-10-2001” το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα για τα Δημοτικά και τα Γυμνάσια. Το Πρόγραμμα Σπουδών είναι σαφές όσον αφορά το χαρακτήρα της ένταξης των “Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ)” όπως αποδεικνύουν τα αποσπάσματα:

“Στην υποχρεωτική εκπαίδευση η Πληροφορική διδάσκεται ως γνωστικό αντικείμενο στο Γυμνάσιο και εισάγεται, με το παρόν, στο Δημοτικό ακολουθώντας το «ολιστικό πρότυπο» σύμφωνα με το οποίο οι στόχοι επιτυγχάνονται και υλοποιούνται με διάχυση της Πληροφορικής στα επιμέρους γνωστικά αντικείμενα. …….. Είναι ένα ανοικτό Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών που ο εκπαιδευτικός, στον οποίο απευθύνεται, το αξιοποιεί σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές ανάγκες και τα μέσα που διαθέτει”.

Η συνέχεια στο ιστολόγιο http://makolas.blogspot.com/