Τα «βαφτίσια» των Τ.Π.Ε.

24/07/2010

Συνήθως του καλοκαιρινούς μήνες οι ευτυχείς γονείς αποφασίζουν να βαφτίσουν τα καμάρια τους. Θες μην κρυώσει το παιδί, θες είναι λιγότερες οι υποχρεώσεις, θες ο παπάς είναι πιο χαλαρός ….

Αυτούς τους συνειρμούς έκανα μόλις διάβασα το  Πρόγραμμα σπουδών των νέων διδακτικών αντικειμένων που θα εισαχθούν στα ολοήμερα δημοτικά σχολεία που θα λειτουργήσουν με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ) (pdf).

Όπως ξέρετε από τη νέα σχολική χρονιά το αντικείμενο των Τ.Π.Ε θα το διδάσκουν εκπαιδευτικοί των κλάδων ΠΕ19.50 & ΠΕ20.50 (Πληροφορικοί με μετάταξη στην Πρωτοβάθμια). Για το θέμα αυτό έχουν γίνει πολλές συζητήσεις όπου από τη μια οι Πληροφορικοί υπερθεματίζουν (αφού ανοίγει ο φελλός της απορροφητικότητας και διευρύνεται το πεδίο απασχόλησης) και από την άλλη οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας (όπως και αρκετοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των ΠΤΔΕ) που δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο.

Η συνέχεια στο ιστολόγιο του Γιάννη Σαλονικίδη.

Advertisements

Εισαγωγή των ΤΠΕ στην Α/θμια Εκπ/ση… το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

23/07/2010

«Δε θέλω τη συμπόνοια κανενός» τιτλοφορεί ο Σωτήρης την τελευταία του δημοσίευση.

Με αφορμή την ανακοίνωση του Ενιαίου Αναμορφωμένου Προγράμματος Σπουδών του αναμορφωμένου ολοήμερου σχολείου, αναμορφώνει τις ήδη αναμορφωμένες απόψεις του για τις αναμορφωμένες δράσεις που αφορούν στην εισαγωγή των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Περισσότερα εδώ.


Καθηγητές Πληροφορικής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

04/07/2010

Αναδημοσίευση από:  Οι νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση (http://www.adraptis.com/)

Καθηγητές Πληροφορικής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

Λαμβάνοντας υπόψη τη διεθνή βιβλιογραφία και εμπειρία σχετικά με το ζήτημα της εισαγωγής, ένταξης και αξιοποίησης των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στην Εκπαίδευση, ιδιαίτερα στην Πρωτοβάθμια, αλλά και την προσωπική μας επαφή με το χώρο και τους έλληνες εκπαιδευτικούς, έχουμε αναλάβει τα τελευταία χρόνια «εκστρατεία» ενημέρωσης και πραγματοποίησης καινοτόμων εφαρμογών, πάνω στις οποίες βασίζονται και οι σκέψεις που παραθέτουμε πιο κάτω, με αφορμή τις πιέσεις που γίνονται για απορρόφηση των αποφοίτων της Πληροφορικής ή και των καθηγητών με σχετική κατάρτιση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Η άποψή μας είναι ότι η τυχόν ανάθεση στους ειδικούς αυτής της κατηγορίας, οι οποίοι στερούνται παιδαγωγικού υπόβαθρου, να αναλάβουν την ένταξη των ΤΠΕ στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση θα ήταν μια ατυχής και επικίνδυνη απόφαση, η οποία θα επιδείνωνε ακόμη περισσότερο το ήδη υπάρχον πρόβλημα της υστέρησης ως προς τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο δημοτικό μέσω της ένταξης των ΤΠΕ σε όλα τα μαθήματα, τις δραστηριότητες και τις λειτουργίες του σχολείου, κατά τρόπο που συνάδει με τα σύγχρονα παιδαγωγικά ιδεώδη και τις διαχρονικές παιδαγωγικές αντιλήψεις και αρχές της εκπαίδευσης.

Είναι όμως σημαντικό να κατανοηθεί ότι εκείνο που προσδίδει αξία στις ΤΠΕ είναι η παιδαγωγική μάλλον χρήση των δυνατοτήτων τους και όχι τόσο η τεχνολογική διάστασή τους καθ’ εαυτή. Δεδομένου λοιπόν ότι στόχος της εισαγωγής των ΤΠΕ στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση δεν είναι η διδασκαλία του υπολογιστή ως ξεχωριστού γνωστικού αντικειμένου, ούτε ο στείρος τεχνολογικός αλφαβητισμός, αλλά η παιδαγωγική του χρήση (μέσω της οποίας φυσικά επιτυγχάνεται έμμεσα και η τεχνολογική μάθηση), το πρόβλημα της αξιοποίησής του στο δημοτικό είναι πρωτίστως παιδαγωγικό και δευτερευόντως τεχνολογικό.

Όπως έχει ήδη φανεί, ο υπολογιστής είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί όχι μόνον ως ένα μαζικό εποπτικό μέσο διδασκαλίας και πηγή πληροφόρησης, αλλά και ως δυναμικό εργαλείο γνωστικής ανάπτυξης, χάρις στις πολλές και ποικίλες ιδιότητές του, που παρέχουν εξαιρετικές δυνατότητες για τη δημιουργία ενός γόνιμου και προωθημένου μαθησιακού περιβάλλοντος, το οποίο με την κατάλληλη διαμεσολάβηση του δασκάλου ευνοεί τη νοητική λειτουργία και την ανάπτυξη των μαθητών – αλλά και των εκπαιδευτικών – σε ανώτερα επίπεδα μάθησης και επικοινωνίας, καθώς και την εφαρμογή πολλών σύγχρονων παιδαγωγικών αρχών, που δεν ήταν εύκολο να υιοθετηθούν στο περιβάλλον της παραδοσιακής τάξης.

Αν θέλαμε να δούμε τις εκπαιδευτικές χρήσεις του υπολογιστή στο σχολείο θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στις παρακάτω κατηγορίες:

  1. στη διδασκαλία της πληροφορικής ως ξεχωριστού γνωστικού αντικειμένου με στόχο την προώθηση του τεχνολογικού αλφαβητισμού και την απόκτηση προεπαγγελματικών γνώσεων και δεξιοτήτων στην αξιοποίηση του υπολογιστή ως πηγής και μέσου πληροφόρησης, καθώς και εποπτικού και επικοινωνιακού μέσου για την υποβοήθηση της διδασκαλίας και την ανάπτυξη μη συμβατικών τρόπων μάθησης στη χρήση του υπολογιστή ως γνωστικού και αναπτυξιακού εργαλείου στο πλαίσιο του σχολείου, αλλά και έξω από αυτό, αλλά και ως πεδίου επιστημονικής μελέτης για τη διερεύνηση γνωστικών δομών και μοντέλων της ανθρώπινης σκέψης.
  2. στη χρήση του υπολογιστή ως μέσου διασκέδασης και άτυπης μάθησης.  Δυστυχώς η πολιτεία μέχρι τώρα ενδιαφέρεται μόνο για την πρώτη εκπαιδευτική αξία του υπολογιστή (διδασκαλία του μαθήματος της πληροφορικής) και αγνοεί τις υπόλοιπες, προβαίνοντας σε ενέργειες που μαρτυρούν την ύπαρξη παρανοήσεων. Μια τέτοιου είδους άγνοια ή αγνόηση φαίνεται από τις εξής παρανοήσεις, πάνω στις οποίες στηρίζεται ο μέχρι τώρα επίσημος εκπαιδευτικός σχεδιασμός: ο τρόπος με τον οποίο άρχισε η εισαγωγή των ΝΤ στη χώρα μας στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μαρτυρεί την υπερίσχυση μιας απλοϊκής τεχνοκεντρικής αντίληψης, που περιορίζεται στο στόχο της ανάπτυξης του τεχνολογικού αλφαβητισμού (στο Γυμνάσιο) ή της προ-επαγγελματικής κατάρτισης των μαθητών (στο Λύκειο) με την εισαγωγή στο σχολικό πρόγραμμα ενός ακόμη μαθήματος ξεχωριστής «ειδικότητας» και υποτιμά το ρόλο του υπολογιστή ως γνωστικού εργαλείου για την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε όλα τα μαθήματα.
  3. Το γεγονός επίσης ότι η ένταξη των ΤΠΕ στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση έχει παραμείνει στη χώρα μας μέχρι πρόσφατα έξω από κάθε επίσημο σχεδιασμό βασίζεται στην ιδέα ότι το μάθημα της Πληροφορικής δεν είναι τόσο απαραίτητο και κατάλληλο για τις μικρές ηλικίες. (Προφανώς δεν λαμβάνονται υπόψη τα μαθησιακά οφέλη από τις άλλες χρήσεις του υπολογιστή). Αυτό, κατά τη γνώμη μας, είναι σοβαρή παράλειψη όχι μόνον διότι μαρτυρά προχειρότητα και απουσία ολοκληρωμένου εκπαιδευτικού σχεδιασμού, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους, μεταξύ των οποίων και το γεγονός ότι: α) πρόκειται για ένα άναρχο και μη σύμφωνο προς τα διεθνώς κρατούντα φαινόμενο, αφού από τη μελέτη της διεθνούς βιβλιογραφίας φαίνεται ότι στις προηγμένες χώρες το βάρος του παιδαγωγικού ερευνητικού ενδιαφέροντος εξ αρχής επικεντρώθηκε στις μικρές, τις κατεξοχήν διαμορφώσιμες και θεμελιακές ηλικίες, κατά τις οποίες δημιουργούνται οι βάσεις κάθε είδους μάθησης. Γι’ αυτό και οι σχετικές έρευνες, αλλά και οι πρώτες παιδαγωγικές εφαρμογές εκπαιδευτικού λογισμικού, είχαν συνήθως αποδέκτες το μαθητικό πληθυσμό της Α/βάθμιας Εκπαίδευσης, όπως εξάλλου συμβαίνει και με όλες σχεδόν τις θεωρίες της μάθησης β) η ανάπτυξη στη χώρα μας της παιδαγωγικής επιστήμης και των εφαρμογών της στο νέο αυτό τομέα (Πληροφορική στην Εκπαίδευση) δεν αφορά μόνο την ευκαιριακή κατανάλωση ενός τεχνολογικού ή επιστημονικού προϊόντος, αλλά και τον εκπαιδευτικό πειραματισμό, τη δημιουργία δικής μας εμπειρίας και παράδοσης, καθώς και ένα προγραμματισμό πνοής στο συγκεκριμένο τομέα. Διότι, αν μετά από δέκα χρόνια, για παράδειγμα, εισήγοντο οι υπολογιστές στο Δημοτικό, θα ήταν τότε πλέον αργά να αναζητούμε έμπειρους επιστήμονες που θα χρειαζόταν να πατούν στο γόνιμο έδαφος μιας πλούσιας επιστημονικής και πολιτιστικής παράδοσης στο δικό μας κοινωνικό πλαίσιο, μετά από την απαιτούμενη διαδικασία της αξιολόγησης των πρώτων εφαρμογών, την επακόλουθη διόρθωση των λαθών και, ενδεχομένως, την κριτική αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής.
  4. οι βασικές αποφάσεις για τη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής πάρθηκαν από επιστημονικές επιτροπές στο ΥΠΕΠΘ, τα μέλη των οποίων προέρχονταν ως επί το πλείστον από άσχετα με τις επιστήμες της αγωγής και της εκπαίδευσης πανεπιστημιακά τμήματα ή τομείς (πολυτεχνικά, γεωπονικά κ.ά)
  5. πιστεύουν οι υπεύθυνοι φορείς του υπουργείου ότι είναι δυνατόν να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα μία κατάρτιση των εκπαιδευτικών, όπως είναι αυτή της «Κοινωνίας της Πληροφορίας» (που περιορίζεται στην καθαρά τεχνική διάσταση της εισαγωγής τους σε έναν υποτυπώδη τεχνολογικό αλφαβητισμό και που πραγματοποιείται σε χρηστικό κενό) χωρίς την παράλληλη εκπαίδευσή τους με εμπειρίες παιδαγωγικών εφαρμογών και δοκιμής νέων διδακτικών προσεγγίσεων και ρόλων, (ωσάν να επρόκειτο για κατάρτιση άλλου είδους επαγγελματιών, π.χ., γραμματέων, υπαλλήλων γραφείου, ιδιωτών κτλ.) παρά τη συνεχή δημόσια κριτική και την πληθώρα των επισημάνσεων από σχετικούς πανεπιστημιακούς φορείς και μελετητές, που υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους καταρτίσεις των εκπαιδευτικών, δεν έχουν αποτέλεσμα και δεν ενδείκνυνται.
  6. δεν έχουν αντιληφθεί επίσης οι φορείς αυτοί ότι στη χώρα μας, όπως συμβαίνει και στο εξωτερικό, έχει αρχίσει – και πρέπει να ενισχυθεί – η προσπάθεια να παράγονται από τα παιδαγωγικά τμήματα ειδικότητες κατάλληλες για την εκπαίδευση, επιστήμονες δηλαδή που είτε έχουν ως βασικές σπουδές τα παιδαγωγικά και αποκτούν διετή ή και ετήσια τεχνολογική κατάρτιση στενά συνδεδεμένη με περισσότερο προωθημένη μάθηση πάνω στη διδακτική θεωρία και πράξη, είτε έχουν επιστημονική τεχνολογική κατάρτιση και αποκτούν συμπληρωματικά και την παιδαγωγική, στην οποία προσαρμόζουν τις πρότερες γνώσεις τους. Με την τεχνικίστικη αντίληψη που έχουν όμως, θεώρησαν ότι οι επιστήμονες της πρώτης από τις προαναφερθείσες κατηγορίες δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί ως επιμορφωτές στα προγράμματα της «Κοινωνίας της Πληροφορίας» (παρόλο που είναι οι πλέον κατάλληλοι, εφόσον μάλιστα διαθέτουν επί πλέον διδακτική και ερευνητική εμπειρία,) και έδωσαν το προβάδισμα στους έχοντες προσόντα τεχνολογικής εκπαίδευσης και (τεχνολογικής) διδακτικής εμπειρίας. Αν τελικά, μετά από επανειλημμένες δικές μας προσπάθειες, έγινε δεκτός και ένας αριθμός επιστημόνων ΄της πρώτης κατηγορίας, αυτό εκλήφθηκε ότι έγινε κατά παραχώρηση!
  7. φλερτάρουν με τις προτάσεις ορισμένων επιστημονικών ομάδων να γίνει μια αρχή εισαγωγής της Πληροφορικής στο δημοτικό διορίζοντας αποφοίτους της Πληροφορικής, που δεν έχουν σχέση με τις παιδαγωγικές και διδασκαλικές σπουδές, κάτι, που ήταν στα σχέδια της προηγούμενης Κυβέρνησης που ευτυχώς που δεν είχε υλοποιηθεί, όμως με την ενδεχόμενη επικράτηση μιας συντεχνιακής νοοτροπίας που επιδιώκει την επαγγελματική αποκατάσταση των ειδικών της Πληροφορικής, σε συνδυασμό με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι ιθύνοντες την αξιοποίηση των ΝΤ στην Εκπαίδευση, αποφασίστηκε να υλοποιηθεί από την νυν Κυβέρνηση. Τέτοιου είδους αντιλήψεις έχουν καθώς φαίνεται και διάφορες επαγγελματικές ομάδες, όπως οι απόφοιτοι της Πληροφορικής, που πιέζουν για το διορισμό τους στο δημοτικό.

Ελπίζουμε να ευαισθητοποιηθούν οι επαγγελματικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και να συμβάλουν στην αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχόμενου, όχι μόνον για τους παραπάνω λόγους, αλλά για να μη συνεχιστεί η ιδέα ότι οποιοσδήποτε επιστήμονας είναι ικανός να αναλάβει τη διδασκαλία παιδιών (κάτι που ήδη γίνεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση), ότι όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά, τόσο ευκολότερη είναι η διδασκαλία και ότι τα παιδαγωγικά είναι τόσο απλή υπόθεση που μπορεί να τα μάθει κανείς με λίγα σεμινάρια. Όπως επισημάνθηκε και πιο πάνω, η συνεχώς διογκούμενη διεθνής και ελληνική βιβλιογραφία έχει ήδη δείξει ότι οι δυνατότητες των ΤΠΕ μπορούν να αξιοποιηθούν για μια σημαντική αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο σχολείο (κατ’ επέκταση και της κοινωνίας) κάτω όμως από ορισμένες προϋποθέσεις που, όταν απουσιάζουν, είναι δυνατόν να οδηγήσουν ακόμη και στην ενίσχυση, αντί της υπέρβασης, ορισμένων ανεπιθύμητων χαρακτηριστικών και αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ.


Η Θεσσαλονίκη του αύριο…

29/06/2010

Μια βόλτα στην πλατεία Ναυαρίνου, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, αρκεί για να δει κανείς τη Θεσσαλονίκη του σήμερα, τη Θεσσαλονίκη της ξεφτίλας.

Στη σημερινή κατάντια της πόλης υπάρχουν και οι αισιόδοξες φωνές με προτάσεις πολύ πιο ρεαλιστικές από αυτές που μας έχουν τάξει κατά καιρούς…

Περισσότερα στο ΘΕΣΣΑΛΟΝΗΣΙ.


Μην πατάτε τους διακόπτες

21/06/2010

Αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο του Γιάννη Σαλονικίδη:

Προς όλους τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης!

Σημαντικό!

Μην πατάτε τους διακόπτες οποιασδήποτε ηλεκτρικής ή ηλεκτρονικής συσκευής στα σχολεία σας. Μη θέτετε σε λειτουργία Φούρνους Μικροκυμάτων.

Σύντομα θα δημιουργηθούν οργανικές θέσεις ηλεκτρολόγων μηχανικών και ηλεκτρονικών μηχανικών σε όλα τα δημοτικά σχολεία ώστε να αναλάβουν οι εκπαιδευτικοί αυτών των ειδικοτήτων τον ασφαλή χειρισμό τέτοιων συσκευών.

Μάλιστα θα καθιερωθεί 2ωρη υποχρεωτική διδασκαλία για κάθε τάξη, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους μαθητές να εξοικειωθούν με τέτοιες διαδικασίες κάτι που θα τους φανεί χρήσιμο και κατά την πλήρη ένταξή τους αργότερα στην πραγματική ζωή.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ.


To e-δίκτυο ΤΠΕ-Ε για τη διδασκαλία της Πληροφορικής στο Δημοτικό Σχολείο

14/06/2010

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του e-δικτύου ΤΠΕ (http://e-diktyo.eu/):

Ελληνική Ένωση για την Ένταξη των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση e-Δίκτυο-ΤΠΕ-Ε

Διδασκαλία της Πληροφορικής στα Δημοτικά Σχολεία

Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε πρόσφατα, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία διαβούλευση με την Εκπαιδευτική κοινότητα, ότι 800 12/θέσια δημοτικά σχολεία πρόκειται να λειτουργήσουν με ενιαίο αναμορφωμένο αναλυτικό πρόγραμμα. Στη διευκρινιστική εγκύκλιο που εκδόθηκε 3/6/2010, αναφέρεται σχετικά με τη διδασκαλία της «Πληροφορικής»:

.. «ως μεταβατικό στάδιο μπορεί να εισαχθεί η Πληροφορική, ως ξεχωριστό γνωστικό αντικείμενο στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, προκειμένου να δοθεί η ευχέρεια στους μαθητές να εξοικειωθούν με την επιστήμη των υπολογιστών, που θα τους φανεί χρήσιμη όχι μόνο στις επόμενες εκπαιδευτικές βαθμίδες, αλλά και κατά την πλήρη ένταξή τους αργότερα στην πραγματική ζωή».

Παράλληλα «συστήνονται  κλάδοι των ειδικοτήτων  Π.Ε.05, Π.Ε.07, Π.Ε.08, Π.Ε.19, Π.Ε.20 και ΠΕ 32 και αντίστοιχος αριθμός  οργανικών θέσεων,  με κοινή  Υπουργική Απόφαση  που  προωθείται».

Οι εξαγγελίες αυτές μας προκαλούν έκπληξη δεδομένου ότι το μοντέλο ενσωμάτωσης των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας φαίνεται να είναι το απομονωμένο ή τεχνοκεντρικό (διδασκαλία πληροφορικής ως αυτόνομου γνωστικού αντικειμένου). Το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν κυρίαρχο στις αντιλήψεις της δεκαετίας του 1980 και εγκαταλείφθηκε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 εφόσον κρίθηκε ανεπαρκές για να προωθήσει τη μάθηση με χρήση των ΤΠΕ.

Η συγκεκριμένη ενέργεια αντιβαίνει ρητώς στην υπάρχουσα νομοθεσία (ΔΕΠΠΣ Πληροφορικής για το Δημοτικό, Γενικοί στόχοι ΔΕΠΠΣ δημοτικού σχολείου) που ορίζει ότι:

  • «Στο δημοτικό η πληροφορική εισάγεται ακολουθώντας το ολιστικό πρότυπο σύμφωνα με το οποίο οι στόχοι της πληροφορικής επιτυγχάνονται και υλοποιούνται με διάχυση στα επιμέρους γνωστικά αντικείμενα» (ΔΕΠΠΣ Πληροφορικής)
  • «Απαιτείται η εφαρμογή νέας παιδαγωγικής στρατηγικής και η ανάπτυξη κατάλληλων προγραμμάτων πληροφορικής για την υποστήριξη όλων των γνωστικών αντικειμένων» (ΔΕΠΠΣ, Γενικό μέρος)
  • «Τα σύγχρονα εκπαιδευτικά μέσα (λογισμικό, διαδίκτυο), προϊόντα των τεχνολογιών πληροφόρησης, συμβάλλουν υποβοηθητικά και συμπληρωματικά πάντα στην εκπαιδευτική πρακτική και θα πρέπει ν χρησιμοποιούνται με την ανάλογη συχνότητα, χρονική διάρκεια και βαρύτητα. Η ανάδειξη αυτού του ρόλου των σύγχρονων εκπαιδευτικών μέσων επιτυγχάνεται με την προτροπή και καθοδήγηση του εκπαιδευτικού για την αξιοποίηση τους σε κάθε διδακτική ή θεματική ενότητα».

Άλλωστε, το Υπουργείο προετοιμάζει εκπαιδευτικούς διαφόρων ειδικοτήτων με τα προγράμματα επιμόρφωσης Β΄ Επιπέδου για την αξιοποίηση των ΤΠΕ στη διδακτική πράξη σύμφωνα με το ολιστικό πρότυπο.

Με τις τελευταίες εξαγγελίες,  το Υπουργείο ανασύρει το τεχνοκεντρικό μοντέλο και φαίνεται να  εγκαταλείπει όλα όσα αναφέρονται στα ΔΕΠΠΣ. Πότε θα μπορέσουν άραγε οι εκπαιδευτικοί να αξιοποιήσουν το εργαστήριο υπολογιστών για την υποβοήθηση και τον εμπλουτισμό της διδασκαλίας τους σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα όταν θα χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για «να εξοικειωθούν με την επιστήμη των υπολογιστών»(!) από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού;

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται η έλλειψη σχεδιασμού, όσον αφορά την ένταξη των ΤΠΕ στην εκπαίδευση, και η υιοθέτηση πολιτικών που στοχεύουν όχι στην ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης αλλά στον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης ακολουθώντας αμφιλεγόμενες πρακτικές.

Όσον αφορά τις εξαγγελίες περί «μεταβατικού σχεδίου»,  μια τέτοια τακτική μόνο προσωρινή δεν φαίνεται να είναι αφού δημιουργείται κλάδος για τη διδασκαλία της πληροφορικής στο δημοτικό σχολείο.

Άποψή μας και σύμφωνα με τα διεθνή δεδομένα είναι πως οι ΤΠΕ μπορούν να προσφέρουν προστιθέμενη αξία και να βελτιώσουν τη διαδικασία της μάθησης όταν χρησιμοποιούνται σύμφωνα με το ολιστικό πρότυπο.  Με τον τρόπο αυτό παράλληλα με την υποστήριξη της διδασκαλίας  επιτυγχάνεται και ο τεχνολογικός αλφαβητισμός για τον οποίο ενδιαφέρεται το Υπουργείο και μάλιστα με φυσικό και αβίαστο τρόπο σύμφωνα με τις αρχές της σύγχρονης παιδαγωγικής επιστήμης.

Προτείνουμε η αξιοποίηση των ΤΠΕ στο δημοτικό σχολείο να γίνει λαμβάνοντας υπόψιν τις γενικές αρχές του ΔΕΠΠΣ, τη σημερινή πραγματικότητα και τα διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα. Η εισαγωγή των ΤΠΕ θα πρέπει να γίνει οριζόντια σε όλο το εύρος του Αναλυτικού Προγράμματος από τους δασκάλους των τάξεων και όχι ως αυτόνομο γνωστικό αντικείμενο. Οι εκπαιδευτικοί ειδικότητας πληροφορικής στο Δημοτικό Σχολείο θα μπορούσαν να είναι υπεύθυνοι για τη σωστή λειτουργία του εργαστηρίου πληροφορικής, να έχουν υποστηρικτικό ρόλο για τους εκπαιδευτικούς που θα θελήσουν να αξιοποιήσουν τις ΤΠΕ στη διδασκαλία των μαθημάτων τους, να αναζητούν και να προτείνουν λογισμικά.

Υπενθυμίζουμε πως το e-δίκτυο με παλαιότερη θέση του έχει προτείνει τη δημιουργία Κέντρων Εκπαιδευτικής Υποστήριξης με τη συμμετοχή των Σχολικών Συμβούλων, Υπεύθυνων Καινοτόμων Δράσεων κ.ά. όπου θα μπορούσαν να ενταχθούν και οι εκπαιδευτικοί πληροφορικής οι οποίοι θα στηρίζουν την ένταξη των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Για το Δ.Σ. του e-Δικτύου-ΤΠΕ-Ε

Η Γραμματέας                                                      Ο Πρόεδρος

Κατερίνα Γλέζου                                               Νίκος Τζιμόπουλος


Εισαγωγή των νέων μέσων στην εκπαίδευση: το ελληνικό μοντέλο

04/06/2010

Στο πρόσφατο παρελθόν η ελληνική Πολιτεία έχει ξεκινήσει τα πρώτα βήματα της αξιοποίησης των νέων ψηφιακών μέσων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Το ξεκίνημα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση έγινε από το Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο. Το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών απορρίπτει ξεκάθαρα το πραγματολογικό μοντέλο εισαγωγής των Τεχνολογιών της Πληροφοράς και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στην εκπαιδευτική διαδικασία: «Ο ειδικός σκοπός της εισαγωγής της Πληροφορικής στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο είναι να εξοικειωθούν οι μαθητές και οι μαθήτριες με τις βασικές λειτουργίες του υπολογιστή και να έλθουν σε μια πρώτη επαφή με διάφορες χρήσεις του ως εποπτικού μέσου διδασκαλίας, ως γνωστικού – διερευνητικού εργαλείου και ως εργαλείου επικοινωνίας και αναζήτησης πληροφοριών στο πλαίσιο των καθημερινών σχολικών τους δραστηριοτήτων με τη χρήση κατάλληλου λογισμικού και ιδιαίτερα ανοικτού λογισμικού διερευνητικής μάθησης. Σε καμία περίπτωση δε νοείται η διδασκαλία της Πληροφορικής ως διδασκαλία γνωστικού αντικειμένου (λαμβανομένου επιπλέον υπόψη ότι δεν διατίθεται χρόνος στο αντίστοιχο Ωρολόγιο Πρόγραμμα). Σκοπός είναι ο μαθητής να μαθαίνει με τη χρήση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) παρά για τη χρήση τους».

Η επιμόρφωση δασκάλων και νηπιαγωγών για την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία έχει ξεκινήσει και οι πρώτοι εκπαιδευτικοί έχουν πιστοποιηθεί. Στο επιμορφωτικό υλικό που παραλαμβάνουν και το οποίο αποτελεί τη βάση για να πιστοποιηθούν διαβάζουν: «το τεχνοκρατικό/τεχνοκεντρικό (σσ. μοντέλο εισαγωγής των ΤΠΕ στην εκπαίδευση)  που δίνει µεγαλύτερη σηµασία στην τεχνολογία των ΗΥ χαρακτηρίζεται από έναν «τεχνολογικό ντετερµινισµό», δηλαδή δίνει σχεδόν απόλυτη αξία στα χρησιµοποιούµενα συστήµατα και την εκµάθηση της λειτουργίας τους, θεωρώντας ότι η χρήση τους θα είναι αρίστη (σχεδόν αναγκαστικά, ντετερµινιστικά η ορθή χρήση προκύπτει άµεσα από τις σχετικές δεξιότητες)… Η Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα κράτη, ακολούθησε διαδοχικά αρχικά το πρώτο µοντέλο (σσ. (το τεχνοκρατικό), ενώ σταδιακά προσαρµόστηκε στο δεύτερο και το τρίτο, κυρίως από τα µέσα της δεκαετίας του 1990″ (σσ. όπως άλλωστε συνέβη και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες).

Και έρχεται η 3/6/2010 για να κάνει το ΥΠΔΒΜΘ το παοφασιστικό βήμα. Εκδίδει έγγραφο στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:

«…Για  την  Πρωτοβάθμια  Εκπαίδευση και  αποκλειστικά   για τη διδασκαλία  όλων των γνωστικών  αντικειμένων,  συστήνονται  κλάδοι των αντίστοιχων ειδικοτήτων  (Π.Ε.05, Π.Ε.07, Π.Ε.08, Π.Ε.19, Π.Ε.20 και ΠΕ 32) και αντίστοιχος αριθμός  οργανικών θέσεων,  με κοινή  Υπουργική  Απόφαση  που  προωθείται…»

«…Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές: Θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να καλυφθούν τυχόν ελλείψεις σε Η/Υ στα σχολεία προκειμένου να παρέχονται σε  όλους  ανεξαιρέτως τους μαθητές εμπειρίες μάθησης που να σχετίζονται με την αξιοποίηση των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) στην εκπαιδευτική διαδικασία με οριζόντιο τρόπο που να αφορά όλα τα μαθήματα. Ωστόσο, ως μεταβατικό στάδιο μπορεί  να εισαχθεί η Πληροφορική, ως ξεχωριστό γνωστικό αντικείμενο στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, προκειμένου  να δοθεί η ευχέρεια στους μαθητές να εξοικειωθούν με την επιστήμη των υπολογιστών,  που θα τους φανεί χρήσιμη όχι μόνο στις επόμενες εκπαιδευτικές βαθμίδες, αλλά και κατά την πλήρη ένταξή τους αργότερα στην πραγματική ζωή. Απώτερος στόχος είναι η πιστοποίηση του βαθμού κατάκτησης των βασικών γνώσεων και δεξιοτήτων όσον αφορά τις ΤΠΕ κατά τη διάρκεια της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης..

Το μεταβατικό στάδιο προϋποθέτει διορισμό εκπαιδευτικών Πληροφορικής (ΠΕ 19). Και ότανπεράσουμε από το μεταβατικό στο οριστικό οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι τι θα απογίνουν; Θα μεταταγούν; Θα καταργηθούν οι οργανικές τους θέσεις; Μήπως ο όρος «μεταβατικό» θα πρέπει να οριστεί ως «οριστικό» στο λεξικό;

Στο νέο σχολείο που οραματίζεται η Πολιτεία η Πληροφορική διδάσκεται ως ανεξάρτητο γνωστικό αντικείμενο (!!!) και μάλιστα 2 ώρες σε κάθε τάξη. Αυτό σημαίνει ότι στο σχολικό εργαστήριο για 24 ώρες εβδομάδα δε θα είναι διαθέσιμο για να αξιοπιοηθεί στα υπόλοιπα γνωστικά αντικείμενα.

  • Και η οριζόντια αξιοποίηση των ΤΠΕ πώς θα επιτευχθεί; Μήπως με τους διαδραστικούς πίνακες στη σχολική αίθουσα ή με τη γωνιά του υπολογιστή;
  • Τα εργαστήρια εκ των πραγμάτων  δε θα μπορούν να χρησιμοποιούνται από τους δασκάλους. Γιατί λοιπόν επιμορφώνονται; Μήπως για να αποκτήσουν απλά «παιδεία» στο μέσο; Μήπως για να απορροφηθούν κονδύλια από το ΕΣΠΑ;
  • Το συνδικάτο τι λέει για όλα αυτά;