Θεσσαλονίκη η πόλη της λαμαρίνας

24/12/2008

cars

Διάβασα πριν από μερικές μέρες τις 15 προτάσεις των Αρχών της πόλης για την τόνωση της αγοράς του κέντρου.

Μέσα σ’ όλα και οι ρυθμίσεις που αφορούσαν στην πρόσβαση στην αγορά:

– Από την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου και μέχρι το τέλος του έτους να μην εισπράττονται τέλη στάθμευσης στην περιοχή που περικλείουν οι οδοί Αγγελάκη, Εθνικής Αμύνης, Αγίου Δημητρίου, Κασσάνδρου, Καραολή και Δημητρίου, 26ης Οκτωβρίου, Κουντουριώτου και Νίκης, ενώ παράλληλα η δημοτική αστυνομία να φροντίζει για την απρόσκοπτη κυκλοφορία των οχημάτων.

– Να ορισθούν περιμετρικά του κέντρου χώροι στάθμευσης όπως HELEXPO, ΟΛΘ, Κουντουριώτου κτλ., όπου να επιτρέπεται ελεύθερα η στάθμευση των καταναλωτών.

Περίμενα να δω κάτι που να αφορά στην αστική συγκοινωνία, μια πρόταση για ενίσχυση του αριθμού των λεωφορείων, κάτι… Αντ’ αυτού το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ. Ίσως, σκέφθηκα, οι αρχές να βασίστηκαν στην παιδεία των συμπολιτών μου και θέλησαν να διευκολύνουν αυτούς τους λίγους που επιμένουν στο αυτοκίνητο. Δεν περίμενα να διαβάσω προτάσεις  για πεζοδρόμηση της Τσιμισκή, με τον κόσμο να μπορεί να περπατήσει, να δει, να απολαύσει χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει σε άλλες κοινωνίες.

Το τι ακολούθησε το καταγράφει άρθρο του ιστολογίου «Thessaloniki«. Ίσως τα φώτα των αυτοκινήτων να θυμίζουν Χριστούγεννα.

Τελικά όλα είναι θέμα Παιδείας…


Αδέσποτα

16/12/2008

dog

Αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση αποτέλεσε ένα απόσπασμα από άρθρο του Χ. Γιανναρά στην «Καθημερινή»:

«Ο ανορθολογισμός, μέχρι παράνοιας, κάνει εφιάλτη τη ζωή στις ελλαδικές τερατουπόλεις. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν, μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι (απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.

Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.

Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.»

Μου ήρθαν  ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές  εικόνες των αρχαιολογικών χώρων του κέντρου της Θεσσαλονίκης με ομάδες τουριστών και συνοδούς τα αδέσποτα της πόλης, δείγμα ίσως της εντόπιας «παιδείας». Έχουν γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μας και προκαλούν το ενδιαφέρον μόνο των επισκεπτών.

Η εικόνα είναι χαρακτηριστική απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα του 2008; Και όμως! Υπάρχει ένας τόπος (τουλάχιστον αυτόν γνωρίζω) που τα αδέσποτα αποτελούν εδώ και χρόνια παρελθόν. Το καταφύγιο σκύλων της Σκιάθου (Skiathos Dog Shelter) λειτουργεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περιθάλπτοντας «άστεγους» σκύλους. Μια βόλτα σε όλο το νησί αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεν υπάρχει αδέσποτος σκύλος πουθενά! Αν βρεθείτε στο δρόμο που ανηφορίζει για το μοναστήρι της Κουνίστρας θα δείτε παρκαρισμένα αυτοκίνητα τουριστών που σπεύδουν να επισκεφθούν το καταφύγιο και να βοηθήσουν βγάζοντας μια βόλτα ένα σκυλί.

Σε ποιον ανήκει η  πρωτοβουλία; Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα για να το διαπιστώσετε.

Τελικά όλα είναι θέμα Παιδείας…


«Παιδεία – Πολιτισμός = 0-2»;

04/11/2008

Αναδημοσιεύω από ιστολόγιο της Θεσσαλονίκης:

«Ο πολιτισμός μας σε όλο του το μεγαλείο. Ένας πολιτισμός που προτιμάει να φτιαχτεί το «δίδυμο» αδελφάκι του Μεγάρου Μουσικής στη Θεσσαλονίκη από το να υπάρχουν αξιοπρεπή σχολειά για τα παιδιά μας. Η αντίθεση στην περιοχή δίπλα από το Μέγαρο Μουσικής προκαλεί οργή…

…Δυο σχολεία σε προκατασκευασμένα (λυόμενα) κτίρια και πίσω από αυτά το μεγαλεπήβολο άκυρο κτίριο του Μεγάρου Μουσικής.»

Περισσότερα εδώ.


Θεσσαλονίκη, για μια ακόμη φορά πρωτοπόρα!

19/10/2008

Όταν μιλάς για τα περιβαλλοντικά προβλήματα της Θεσσαλονίκης εισπράττεις το σχόλιο «είμαστε καλύτερα από την Αθήνα» και η ζωή συνεχίζεται…

Γιατί αυτή η εμμονή να συγκρίνουμε με το χειρότερο; Είναι θέμα εσωστρέφειας; Μήπως ανικανότητα να δεις το πρόβλημα κατάματα; Ίσως η λογική που υπαγορεύει ότι για το πρόβλημά μας φταίνε κάποιοι άλλοι;

Οι αριθμοί πλέον ανατρέπουν και αυτή τη λογική. Η Θεσσαλονίκη είναι πρώτη στην Ευρώπη εδώ και καιρό.

Αντιγράφω από διάγραμμα σημερινού άρθρου της «Καθημερινής» με τίτλο «Το νέφος μας κόβει χρόνια«:

Ημέρες το χρόνο που ξεπερνιούνται τα όρια σε μικροσωματίδια (ΡΜ10) στην Ευρώπη:

1) 208: Θεσσαλονίκη

2) 201: Μίσκολτς (Ουγγαρία)

3) 174: Αθήνα

4) 166: Βουδαπέστη

5) 151: Λάρισα

6) 144: Λευκωσία

7) 138: Πάτρα

8 ) 132: Λιέγη (Βέλγιο)

9) 118: Βίλνιους (Λιθουανία)

10) 109: Οπόρτο (Πορτογαλία)

11) 99: Κόιμπρα (Πορτογαλία)

12) 97: Γκντανσκ (Πολωνία)

13) 95: Βόλος

14) 93: Πεκς (Ουγγαρία)

15) 93: Μπιντγκος (Πολωνία)

16) 91: Οστράβα (Τσεχία)

17) 87: Μπρατισλάβα (Σλοβακία)

18) 87: Ουστί Νατ Λάμπεμ (Τσεχία)

19) 71: Μάντσεστερ (Αγγλία)

20) 69: Ηράκλειο

Μήπως είναι ευκαιρία να γιορτάσουμε την πρωτιά;


Θεσσαλονίκης εγκώμιον (συνέχεια)…

22/03/2008

pollution.jpg

«Ανεξέλεγκτη η ρύπανση στο Θερμαϊκό. Στις ελληνικές καλένδες οι δεσμεύσεις ότι σύντομα θα κολυμπάμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης» τιτλοφορείται το άρθρο στην «Καθημερινή» (22/03/2008).

Υψηλές συγκεντρώσεις φωσφόρου και αμμωνίας στις εκβολές των ποταμών, βαρέα μέταλλα, φυτοφάρμακα. «Η θαλάσσια περιοχή του λιμανιού είναι η περισσότερο επιβαρυμένη, «καθώς όλοι οι σταθμοί μπορούν να χαρακτηριστούν αζωικοί»…

Η θάλασσα λοιπόν μας τελείωσε, στα δυτικά η βαριά βιομηχανία, στα βόρεια το καμένο δάσος του Σέιχ Σου, στα ανατολικά τα αποκαΐδια της φωτιάς στο σκουπιδότοπο των Ταγαράδων (αλήθεια ποιος λογοδότησε;), στην πόλη μέσα τα μεγάλα έργα υπό εξέλιξη, από πάνω το νέφος γεμάτο μικροσωματίδια (ευρωπαϊκό ρεκόρ!)…

Τι μας έμεινε; Συνεδρίες αυτοπαρηγοριάς του τύπου «η ζωή εδώ είναι πιο ανθρώπινη από την Αθήνα» (βρήκαμε και το ιδανικό πρότυπο για να κάνουμε συγκρίσεις).

Καληνύχτα…