Μην πατάτε τους διακόπτες

21/06/2010

Αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο του Γιάννη Σαλονικίδη:

Προς όλους τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης!

Σημαντικό!

Μην πατάτε τους διακόπτες οποιασδήποτε ηλεκτρικής ή ηλεκτρονικής συσκευής στα σχολεία σας. Μη θέτετε σε λειτουργία Φούρνους Μικροκυμάτων.

Σύντομα θα δημιουργηθούν οργανικές θέσεις ηλεκτρολόγων μηχανικών και ηλεκτρονικών μηχανικών σε όλα τα δημοτικά σχολεία ώστε να αναλάβουν οι εκπαιδευτικοί αυτών των ειδικοτήτων τον ασφαλή χειρισμό τέτοιων συσκευών.

Μάλιστα θα καθιερωθεί 2ωρη υποχρεωτική διδασκαλία για κάθε τάξη, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους μαθητές να εξοικειωθούν με τέτοιες διαδικασίες κάτι που θα τους φανεί χρήσιμο και κατά την πλήρη ένταξή τους αργότερα στην πραγματική ζωή.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ.

Advertisements

«Μια τρύπα στο νερό»

02/05/2009

nefos

Ένα ενδιαφέρον βίντεο για την ερωτική πόλη που απεικονίζει με ρεαλιστικό τρόπο τις καθημερινές τις εικόνες.

Περισσότερα εδώ.


Η δυστυχία του να είσαι μαθητής…

26/01/2009

Πέντε μαγικές λέξεις που χάνονται στο παρελθόν: Εθνικός διάλογος για την Παιδεία. Ουάου!

Οι δεκαετίες κυλούν και κάθε φορά η διαπίστωση κοινή:  «Εθνικός» «διάλογος» για την «Παιδεία».

Εξαιρετικά αφιερωμένο… Και όταν τελειώσει ο περιβόητος «διάλογος» ας  με ξυπνήσει κάποιος να αλλάξω πλευρό:


Θεσσαλονίκη, τουριστικός προορισμός 2009!

13/01/2009

Επιτέλους μια πρωτιά!

Διαβάστε εδώ.


O πόλεμος της ασφάλτου…

05/01/2009

troxaio

Τα συνολικά νούμερα σοκάρουν:

«Τα θύματα των τροχαίων δυστυχημάτων στη χώρα μας στη διάρκεια μιας 35ετίας είναι περισσότερα από τα θύματα των πολέμων στη διάρκεια εκατό ετών!  Συγκεκριμένα είχαμε 75.000 νεκρούς και 1.200.000 τραυματίες σε τροχαία την περίοδο 1965-2000. «

Πηγή: Εφημερίδα «Μακεδονία«

Κάποτε ο αριθμός των νεκρών του Σαββατοκύριακου αποτελούσε κεντρικό θέμα για την πρώτη σελίδα των έντυπων μέσων. Σιγά σιγά το θέμα καταχωνιάστηκε σε μια γωνιά του πρωτοσέλιδου μέχρι που «εξαφανίστηκε» σε κάποιο μονόστηλο στο εσωτερικό των εφημερίδων. Το αυτονόητο δεν αποτελεί πλέον είδηση.

Μήπως τελικά ο αριθμός των νεκρών και τραυματιών από τα τροχαία θεωρείται ως κάτι δεδομένο πια στην καθημερινή μας πραγματικότητα; Το έχουμε αποδεχθεί σιωπηλά; Μάλλον ναι.

Ο απολογισμός τραγικός, η ανάλυση των στοιχείων τραγικότερη: «Τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου των ανδρών ηλικίας 15-24 ετών. Το 80% των τροχαίων ατυχημάτων με σοβαρούς τραυματισμούς γίνεται σε άτομα ηλικίας 15-25 ετών με ταχύτητες μικρότερες των 60 χλμ./ώρα σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από τα 30 χλμ. από το σπίτι τους τις πρώτες τέσσερις ώρες μετά τα μεσάνυχτα.»

Ξαναθυμήθηκα μια εικόνα που αντίκρυσα πριν από κάποια χρόνια:

Μαθητές Δημοτικού Σχολείου εξέρχονται από κεντρικό θέατρο της Θεσσαλονίκης μπροστά στο Λευκό Πύργο. Πρέπει να διασχίσουν τον «κόμβο» και περάσουν στην απέναντι πλευρά του δρόμου για να επιβιβαστούν στα λεωφορεία που περιμένουν. Τα φανάρια είναι αρκετά και χρειάζεται αρκετή υπομονή. Η λύση απλή. Οι εκπ/κοί κλείνουν το δρόμο και οι μαθητές διασχίζουν το κεντρικό αυτό σημείο διαγώνια τρέχοντας σαν κοπάδι για να προλάβουν, καταστρατηγώντας αυτά που διδάσκονται εντός των τειχών της σχολικής αίθουσας.

Το περιστατικό πιστεύω ότι είναι μεμονωμένο, αποτελεί όμως δείγμα της λογικής του «δε βαριέσαι», της λογικής του «εγώ δεν κινδυνεύω», της λογικής του «βιάζομαι», της λογικής της ατιμωρησίας… με την οποία ερχόμαστε κάποια στιγμή αντιμέτωποι είτε αναζητώντας τη γρήγορη λύση είτε ως υποψήφια θύματα.

Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον;

Αν σκεφθεί κανείς ότι σε αυτά τα 35 χρόνια δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε «αυτοκινητιστική» κουλτούρα και μετατρέψαμε ένα εργαλείο σε μέσο αυτοκαταστροφής… η απάντηση ίσως είναι μονόδρομος.


Θεσσαλονίκη η πόλη της λαμαρίνας

24/12/2008

cars

Διάβασα πριν από μερικές μέρες τις 15 προτάσεις των Αρχών της πόλης για την τόνωση της αγοράς του κέντρου.

Μέσα σ’ όλα και οι ρυθμίσεις που αφορούσαν στην πρόσβαση στην αγορά:

– Από την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου και μέχρι το τέλος του έτους να μην εισπράττονται τέλη στάθμευσης στην περιοχή που περικλείουν οι οδοί Αγγελάκη, Εθνικής Αμύνης, Αγίου Δημητρίου, Κασσάνδρου, Καραολή και Δημητρίου, 26ης Οκτωβρίου, Κουντουριώτου και Νίκης, ενώ παράλληλα η δημοτική αστυνομία να φροντίζει για την απρόσκοπτη κυκλοφορία των οχημάτων.

– Να ορισθούν περιμετρικά του κέντρου χώροι στάθμευσης όπως HELEXPO, ΟΛΘ, Κουντουριώτου κτλ., όπου να επιτρέπεται ελεύθερα η στάθμευση των καταναλωτών.

Περίμενα να δω κάτι που να αφορά στην αστική συγκοινωνία, μια πρόταση για ενίσχυση του αριθμού των λεωφορείων, κάτι… Αντ’ αυτού το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ. Ίσως, σκέφθηκα, οι αρχές να βασίστηκαν στην παιδεία των συμπολιτών μου και θέλησαν να διευκολύνουν αυτούς τους λίγους που επιμένουν στο αυτοκίνητο. Δεν περίμενα να διαβάσω προτάσεις  για πεζοδρόμηση της Τσιμισκή, με τον κόσμο να μπορεί να περπατήσει, να δει, να απολαύσει χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει σε άλλες κοινωνίες.

Το τι ακολούθησε το καταγράφει άρθρο του ιστολογίου «Thessaloniki«. Ίσως τα φώτα των αυτοκινήτων να θυμίζουν Χριστούγεννα.

Τελικά όλα είναι θέμα Παιδείας…


Αδέσποτα

16/12/2008

dog

Αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση αποτέλεσε ένα απόσπασμα από άρθρο του Χ. Γιανναρά στην «Καθημερινή»:

«Ο ανορθολογισμός, μέχρι παράνοιας, κάνει εφιάλτη τη ζωή στις ελλαδικές τερατουπόλεις. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν, μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι (απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.

Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.

Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.»

Μου ήρθαν  ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές  εικόνες των αρχαιολογικών χώρων του κέντρου της Θεσσαλονίκης με ομάδες τουριστών και συνοδούς τα αδέσποτα της πόλης, δείγμα ίσως της εντόπιας «παιδείας». Έχουν γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μας και προκαλούν το ενδιαφέρον μόνο των επισκεπτών.

Η εικόνα είναι χαρακτηριστική απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα του 2008; Και όμως! Υπάρχει ένας τόπος (τουλάχιστον αυτόν γνωρίζω) που τα αδέσποτα αποτελούν εδώ και χρόνια παρελθόν. Το καταφύγιο σκύλων της Σκιάθου (Skiathos Dog Shelter) λειτουργεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περιθάλπτοντας «άστεγους» σκύλους. Μια βόλτα σε όλο το νησί αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεν υπάρχει αδέσποτος σκύλος πουθενά! Αν βρεθείτε στο δρόμο που ανηφορίζει για το μοναστήρι της Κουνίστρας θα δείτε παρκαρισμένα αυτοκίνητα τουριστών που σπεύδουν να επισκεφθούν το καταφύγιο και να βοηθήσουν βγάζοντας μια βόλτα ένα σκυλί.

Σε ποιον ανήκει η  πρωτοβουλία; Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα για να το διαπιστώσετε.

Τελικά όλα είναι θέμα Παιδείας…