Cyberkids

02/11/2011

Το CyberKids αποσκοπεί στην ασφαλή εξοικείωση του κοινού με τις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα με το internet. Στόχος της δημιουργίας του CyberKids είναι η προβολή των θετικών πλευρών του διαδικτύου, όπως είναι η ανεύρεση χρήσιμων πληροφοριών και η ψυχαγωγία. Παράλληλος στόχος είναι η ενημέρωση για τους πιθανούς κινδύνουν που κρύβονται. Οι γονείς μπορούν να επισκεφτούν το CyberKids μαζί με τα παιδιά τους, να διασκεδάσουν και να ενημερωθούν για το πώς μπορούν να πλοηγηθούν με ασφάλεια.

Mία πρωτοβουλία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, που υλοποιείται από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Για να μεταβείτε στην ιστοσελίδα κάντε κλικ >εδώ<.


Εκπαιδευτικοί με όρεξη και ζήλο

02/01/2010

Δάσκαλοι και καθηγητές σε απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου ξεχωρίζουν για το έργο τους.

Ο διορισμός στην παραμεθόριο ισοδυναμεί για πολλούς νέους εκπαιδευτικούς με θανατική καταδίκη – όχι όμως για όλους. Η «Κ» αναζήτησε και βρήκε δασκάλους και καθηγητές σε απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου, που όχι μόνο δεν οικτίρουν την τύχη τους, αλλά επιδεικνύουν μεγάλο ζήλο στην άσκηση του επαγγέλματός τους.

Τυχαία για… 26 χρόνια

«Πριν από 26 χρόνια τοποθετήθηκα τυχαία για 6 μήνες στη Θάσο», λέει στην «Κ» ο 48χρονος δάσκαλος κ. Γιώργος Καβάζης. «Από τότε δεν εγκατέλειψα ποτέ το νησί». Εμείς ίσως να μη γνωρίζουμε τον διευθυντή του δημοτικού της Παναγιάς της Θάσου, επιστήμονες και εκπαιδευτικοί όμως στη Φινλανδία, την Τουρκία, την Ιαπωνία και τη Χαβάη -με τους οποίους ο κ. Καβάζης έχει συνεργαστεί στο πλαίσιο προγραμμάτων και ανταλλαγών- τον ξέρουν καλά. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που το τετραθέσιο Δημοτικό από την Παναγιά της Θάσου έχει «σαρώσει» κυριολεκτικά τα βραβεία σε εθνικό αλλά και πανευρωπαϊκό επίπεδο εκπροσωπώντας μάλιστα δύο φορές τη χώρα μας στην Ε.Ε.

«Το 1978 αναλάβαμε το πρώτο πρόγραμμα και από το 1992, που ξεκίνησα να χρησιμοποιώ Ιντερνετ, δραστηριοποιηθήκαμε περισσότερο», εξηγεί ο 48χρονος δάσκαλος. Το δημοτικό, που είναι ολοήμερο σχολείο, κάθε Τρίτη και Πέμπτη προσφέρει στα παιδιά 4-7 εξωσχολικές δραστηριότητες, που ο κ. Καβάζης και οι τέσσερις δασκάλες του σχολείου συντονίζουν. «Φέτος “τρέχουν” δύο προγράμματα από την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, για τις ΑΠΕ και τα δάση, και ένα άλλο από το Δίκτυο Καινοτομίας σχετικά με τη μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο. Παράλληλα έχουμε και ενδοσχολικά προγράμματα – για την τέχνη, τις διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και την ηλεκτρονική αδελφοποίηση. Στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας έχουμε φέτος ως θέμα την υγιεινή του σώματος».

Κινητοποίηση

Κάθε σχολική χρονιά το Δημοτικό της Παναγιάς υλοποιεί ένα πρόγραμμα σε συνεργασία με ευρωπαϊκά σχολεία. «Επιλέγουμε δραστηριότητες σχετικές με τον τόπο μας, γιατί έτσι οι μαθητές κινητοποιούνται περισσότερο», επισημαίνει ο κ. Καβάζης. «Η ανάπτυξη των δεξιοτήτων των μαθητών δυστυχώς δεν “χωρά” στο σφιχτό σχολικό πρόγραμμα». Στόχος του «Θάσιου» εκπαιδευτικού, που μετεκπαιδεύεται στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, είναι οι μαθητές του να τον ξεπεράσουν. «Με βλέπουν στην παραλία να καπνίζω και μου λένε με νόημα: “Ξέρετε, κύριε, πού πρέπει να πετάμε τα αποτσίγαρα, έτσι;” και μου κλείνουν το μάτι…»…

Η συνέχεια του άρθρου >>.

Πηγή: Καθημερινή.

Με το Γιώργο έτυχε να συνεργαστώ πριν από αρκετά χρόνια. Με ιδιαίτερη χαρά διάβασα το δημοσίευμα της Καθημερινής που επιβεβαιώνει δέκα (+) χρόνια μετά ότι το κέφι και το μεράκι συνεχίζουν απτόητα!


Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: αλογία, έκλειψη λογικής, παραλογισμός

23/05/2009

mavropinakas

…Η αλογία, η έκλειψη της λογικής, ο παραλογισμός δεν είναι συμπτώματα που προέκυψαν αναίτια και τυχαία στην ελλαδική κοινωνία. Είναι οργανικές συνέπειες της εκπαίδευσής μας των Ελλήνων, του εκπαιδευτικού στην Ελλάδα συστήματος, εδώ και μισό περίπου αιώνα. Από την πρώτη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» που επιχείρησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στη δεκαετία του 1950, ο στόχος ήταν επιπόλαια χρησιμοθηρικός: Να πλουτιστεί η διδακτέα στην εκπαίδευση ύλη με πληροφοριακό υλικό για τα καινούργια θησαυρίσματα γνώσης που προσπορίζει η ραγδαία εξέλιξη των επιστημών. Και να συνδεθεί αυτή η «εκσυγχρονισμένη» πληροφόρηση με τις ανάγκες και σκοπιμότητες της παραγωγικής διαδικασίας, της οικονομικής ανάπτυξης.

Πενήντα χρόνια τώρα η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι παγιδευμένη σε αυτή τη χρησιμοθηρική προτεραιότητα «ενημερωτικής» επάρκειας της διδακτέας ύλης. Πρωτεύον εκπαιδευτικό ζητούμενο (δηλαδή πρώτιστος κοινωνικός στόχος της εκπαίδευσης) δεν είναι η άσκηση του μαθητή στην κριτική σκέψη, στη δημιουργική φαντασία και αυτενέργεια, στο πού και πώς θα βρει την πληροφορία, πώς θα ελέγξει την εγκυρότητά της. Γι’ αυτό και προτεραιότητα στην εκπαίδευση δεν έχει η γλώσσα ως λογική ούτε τα μαθηματικά ως γλώσσα. Στόχος είναι η κονσερβοποιημένη πληροφοριακή «ενημερότητα», δηλαδή η απομνημόνευση. Αποκλειστικός τρόπος διδασκαλίας είναι οι από έδρας «παραδόσεις» και κυρίαρχο εξεταστικό σύστημα… η αντιγραφή!

Απόσπασμα από άρθρο του Χ. Γιανναρά στην Καθημερινή.


Με δύο τηλέφωνα οι περισσότεροι…

15/05/2009

kinito

«Την κορυφή της Ευρώπης διεκδικεί η Ελλάδα όσον αφορά τη χρήση του κινητού.

Η διείσδυση της κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα (168% στο τέλος του 2008) είναι η δεύτερη υψηλότερη πανευρωπαϊκά, ενώ η χώρα παρουσιάζει υστέρηση στην ανάπτυξη και χρήση υπηρεσιών 3G…

…Η συνεισφορά της κινητής τηλεφωνίας στην ελληνική οικονομία αξιολογήθηκε ως ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έχει δημιουργήσει 92.000 θέσεις εργασίας, και το 2007 συμμετείχε στο ΑΕΠ με ποσοστό που προσεγγίζει το 2%, έναντι 1,3% κατά μέσο όρο στην Ευρώπη…»

Πηγή: Βήμα Online (15/05/2009)

To 2005 οι χρήστες των κινητών τηλεφώνων έφτασαν τα 2 δισ. ενώ μέχρι το 2011 εκτιμάται ότι ο αριθμός τους θα φθάσει τα 4 δις.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ραδιοφωνική  συνέντευξη του Dr Carlo. Ακούστε κάνοντας κλικ εδώ.

Με τέτοια αγορά και τέτοιους τζίρους πώς να υπάρξει ευαισθητοποίηση στις επιπτώσεις της αλόγιστης χρήσης. Μήπως τελικά με την τωρινή άκρατη χρήση του κινητού λύσουμε  το πρόβλημα της αύξησης του αριθμού των συνταξιούχων στο μέλλον; Ίσως είναι μια καλή λύση για να  μην καταρρεύσει το ασφαλιστικό.


O πόλεμος της ασφάλτου…

05/01/2009

troxaio

Τα συνολικά νούμερα σοκάρουν:

«Τα θύματα των τροχαίων δυστυχημάτων στη χώρα μας στη διάρκεια μιας 35ετίας είναι περισσότερα από τα θύματα των πολέμων στη διάρκεια εκατό ετών!  Συγκεκριμένα είχαμε 75.000 νεκρούς και 1.200.000 τραυματίες σε τροχαία την περίοδο 1965-2000. «

Πηγή: Εφημερίδα «Μακεδονία«

Κάποτε ο αριθμός των νεκρών του Σαββατοκύριακου αποτελούσε κεντρικό θέμα για την πρώτη σελίδα των έντυπων μέσων. Σιγά σιγά το θέμα καταχωνιάστηκε σε μια γωνιά του πρωτοσέλιδου μέχρι που «εξαφανίστηκε» σε κάποιο μονόστηλο στο εσωτερικό των εφημερίδων. Το αυτονόητο δεν αποτελεί πλέον είδηση.

Μήπως τελικά ο αριθμός των νεκρών και τραυματιών από τα τροχαία θεωρείται ως κάτι δεδομένο πια στην καθημερινή μας πραγματικότητα; Το έχουμε αποδεχθεί σιωπηλά; Μάλλον ναι.

Ο απολογισμός τραγικός, η ανάλυση των στοιχείων τραγικότερη: «Τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου των ανδρών ηλικίας 15-24 ετών. Το 80% των τροχαίων ατυχημάτων με σοβαρούς τραυματισμούς γίνεται σε άτομα ηλικίας 15-25 ετών με ταχύτητες μικρότερες των 60 χλμ./ώρα σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από τα 30 χλμ. από το σπίτι τους τις πρώτες τέσσερις ώρες μετά τα μεσάνυχτα.»

Ξαναθυμήθηκα μια εικόνα που αντίκρυσα πριν από κάποια χρόνια:

Μαθητές Δημοτικού Σχολείου εξέρχονται από κεντρικό θέατρο της Θεσσαλονίκης μπροστά στο Λευκό Πύργο. Πρέπει να διασχίσουν τον «κόμβο» και περάσουν στην απέναντι πλευρά του δρόμου για να επιβιβαστούν στα λεωφορεία που περιμένουν. Τα φανάρια είναι αρκετά και χρειάζεται αρκετή υπομονή. Η λύση απλή. Οι εκπ/κοί κλείνουν το δρόμο και οι μαθητές διασχίζουν το κεντρικό αυτό σημείο διαγώνια τρέχοντας σαν κοπάδι για να προλάβουν, καταστρατηγώντας αυτά που διδάσκονται εντός των τειχών της σχολικής αίθουσας.

Το περιστατικό πιστεύω ότι είναι μεμονωμένο, αποτελεί όμως δείγμα της λογικής του «δε βαριέσαι», της λογικής του «εγώ δεν κινδυνεύω», της λογικής του «βιάζομαι», της λογικής της ατιμωρησίας… με την οποία ερχόμαστε κάποια στιγμή αντιμέτωποι είτε αναζητώντας τη γρήγορη λύση είτε ως υποψήφια θύματα.

Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον;

Αν σκεφθεί κανείς ότι σε αυτά τα 35 χρόνια δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε «αυτοκινητιστική» κουλτούρα και μετατρέψαμε ένα εργαλείο σε μέσο αυτοκαταστροφής… η απάντηση ίσως είναι μονόδρομος.