Έφηβοι και άφοβοι;

01/11/2011

Πηγή: protagon.gr

της Εύας Στάμου

Σύμφωνα με μελέτη που έγινε από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ και το Ινστιτούτο Νευροεπιστημών Helen Wills το 2008 οι εγκέφαλοι των παιδιών που μεγαλώνουν σε αντίξοες και φτωχικές συνθήκες, μπορεί να λειτουργούν διαφορετικά σε σχέση με τους εγκεφάλους των παιδιών που μεγαλώνουν σε εύπορες οικογένειες χωρίς να έχουν υποστεί κάποια μορφή κοινωνικής αδικίας. Η έρευνα που έγινε σε φυσιολογικά εννιάχρονα και δεκάχρονα παιδιά διαφορετικού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου, συμπέρανε ότι παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές στις αντιδράσεις του προμετωπιαίου φλοιού του εγκεφάλου, εύκολα ανιχνεύσιμες με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Το συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου είναι κρίσιμο για την επίλυση προβλημάτων και τη δημιουργικότητα.

Οι παιδίατροι και οι εξελικτικοί ψυχοβιολόγοι που συμμετείχαν στην έρευνα τονίζουν πως με την κατάλληλη εκπαίδευση των φτωχότερων παιδιών οι εγκεφαλικές διαφορές μπορούν να εξαλειφθούν γεγονός που αποδεικνύει ότι σε αντίθεση με ακραίες προκαταλήψεις που παρουσιάζουν τη φτώχεια ως μία από τις συνέπειες χαμηλής διανοητικής ικανότητας, είναι η φτώχεια και άλλες μορφές κοινωνικής στέρησης που ευθύνονται για την ελλειπή ανάπτυξη κάποιων εγκεφαλικών λειτουργιών.

Όπως φαίνεται από αυτήν και από παρόμοιες έρευνες, οι περιβαλλοντικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες έχουν εντονότατες και συχνά τραγικές επιπτώσεις όχι μόνο στη διάθεση, στην πνευματική και ηθική ωρίμανση, αλλά και στην ανάπτυξη των βασικών εγκεφαλικών νευρώνων κατά τη παιδική ηλικία. Εκτός από την έλλειψη χρημάτων που μπορεί να στερήσει σε ένα παιδί προσχολικής και σχολικής ηλικίας, ακόμα και βασικά υλικά αγαθά, ως δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες θα μπορούσαν να οριστούν: η πολιτική αστάθεια, η κοινωνική αδικία, η περιθωριοποίηση, ο ρατσισμός, το άγχος κι η ανασφάλεια για το μέλλον σε πολιτικό κι οικονομικό επίπεδο, η απουσία θετικών προτύπων ή πεποιθήσεων, και η βία. Η βία που ξεκινάει από την οικογένεια για να συνεχιστεί στο σχολείο και στις γειτονιές της πόλης και η οποία σε μία ανώριμη πολιτικά κοινωνία αποτελεί -όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό- μία από τις βασικές μεθόδους κοινωνικοποίησης.

Μία μορφή καθημερινής πίεσης και ψυχικής βίας πηγάζει από τους γονείς, οι οποίοι αν και συνεχώς παραπονιούνται κι οργίζονται για την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν αναλαμβάνουν υπεύθυνη και έλλογη δράση ώστε να ανατραπούν οι συνθήκες που τους καταπιέζουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι απορροφούν το θυμό και την απελπισία των μεγάλων, σταδιακά και δικαιολογημένα χάνουν το σεβασμό προς γονείς, καθηγητές και όσους, ενώ γκρινιάζουν, απέχουν από συντονισμένες κινήσεις που θα έφερναν ουσιαστικές αλλαγές, και χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να γίνει, νιώθουν πολύ έντονα την επιθυμία να αντιδράσουν.

Η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά είναι ότι έχουμε -ή θα οφείλαμε να έχουμε- τα επιχειρήματα που υπακούν στην κοινή λογική για το τι είναι σωστό και, κυρίως, εφικτό. Η κοινωνικοποίηση που ένας τριαντάρης ή σαραντάρης έχει ήδη υποστεί, αφενός του δίνει πολλά ερείσματα δικαιολόγησης για το τι (δεν) κάνει, αφετέρου τον αποδυναμώνει από την φυσική παρόρμηση και την ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν όντως ν’ αλλάξουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

02/07/2009


Μύρισε άνοιξη=έρχεται καλοκαίρι…

17/04/2009

Τα Όσκαρ της εκπαίδευσης 2008

13/01/2009

oscar_1851

Η ψηφοφορία λήγει 30 Ιανουαρίου.

Μπορείτε να ψηφίσετε κάνοντας κλικ εδώ.


Γραφική απεικόνιση ιστοσελίδων

05/01/2009

graph

Aναλύστε την ιστοσελίδα σας χρησιμοποιώντας μια online εφαρμογή γραφικής απεικόνισης ιστοσελίδων: «webpages as graphs«.


Ο Αϊ Βασίλης – Santa Claus

28/12/2008

agios_vasilis1

Με αφορμή τις μέρες που έρχονται ένα ενδιαφέρον άρθρο από «Το Βήμα» για τον αγαπημένο Άγιο των παιδιών:

«O Μέγας Βασίλειος, ο Αγιος Νικόλαος, ο Σάντα Κλάους των Αμερικανών και των Δυτικοευρωπαίων καθώς και ο Αϊ-Βασίλης των παιδιών των νεοελλήνων  τέτοιες ημέρες κάνουν την ίδια δουλειά. Αλλά έχουν  τόσες διαφορές που μοιάζει να αποτελούν τέσσερα  διαφορετικά πρόσωπα. Στην πραγματικότητα και στη  φαντασία…»

Η συνέχεια εδώ.


Αδέσποτα

16/12/2008

dog

Αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση αποτέλεσε ένα απόσπασμα από άρθρο του Χ. Γιανναρά στην «Καθημερινή»:

«Ο ανορθολογισμός, μέχρι παράνοιας, κάνει εφιάλτη τη ζωή στις ελλαδικές τερατουπόλεις. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν, μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι (απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.

Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.

Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.»

Μου ήρθαν  ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές  εικόνες των αρχαιολογικών χώρων του κέντρου της Θεσσαλονίκης με ομάδες τουριστών και συνοδούς τα αδέσποτα της πόλης, δείγμα ίσως της εντόπιας «παιδείας». Έχουν γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μας και προκαλούν το ενδιαφέρον μόνο των επισκεπτών.

Η εικόνα είναι χαρακτηριστική απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα του 2008; Και όμως! Υπάρχει ένας τόπος (τουλάχιστον αυτόν γνωρίζω) που τα αδέσποτα αποτελούν εδώ και χρόνια παρελθόν. Το καταφύγιο σκύλων της Σκιάθου (Skiathos Dog Shelter) λειτουργεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περιθάλπτοντας «άστεγους» σκύλους. Μια βόλτα σε όλο το νησί αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεν υπάρχει αδέσποτος σκύλος πουθενά! Αν βρεθείτε στο δρόμο που ανηφορίζει για το μοναστήρι της Κουνίστρας θα δείτε παρκαρισμένα αυτοκίνητα τουριστών που σπεύδουν να επισκεφθούν το καταφύγιο και να βοηθήσουν βγάζοντας μια βόλτα ένα σκυλί.

Σε ποιον ανήκει η  πρωτοβουλία; Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα για να το διαπιστώσετε.

Τελικά όλα είναι θέμα Παιδείας…