“Κουράζομαι, πλήττω, πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω!”

Λέξεις κλειδιά για το ελληνικό σχολείο του σήμερα όπως αποτυπώνονται στο σημερινό άρθρο της “Καθημερινής” για την ελληνική εκπαίδευση.

Ποιες εναλλακτικές λύσεις έχουμε απέναντι στο υποβαθμισμένο δημόσιο σχολείο; Τα ιδιωτικά; Προσφέρουν στην πλειοψηφία τους μια πραγματικά εναλλακτική λύση ή κάνουν την ίδια δουλειά με το δημόσιο αλλά πιο οργανωμένα;

Οι σκέψεις αυτές πέρασαν από το μυαλό μου έχοντας κατά νου την ανυπαρξία “εναλλακτικών” μορφών εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Αφορμή στάθηκε η ανάγνωση ενός άρθρου για τα “Ελεύθερα Εναλλακτικά Σχολεία” (Freie Alternativschulen) της Γερμανίας για τα οποία η ζήτηση τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί κατακόρυφα.

Είναι σχολεία που λειτουργούν ανεξάρτητα από όλα τα υπόλοιπα. Είναι αυτοδιοίκητα και αυτοχρηματοδοτούμενα. Aκολουθούν τους γενικούς εκπαιδευτικούς στόχους που ορίζει η πολιτεία αλλά ορίζουν τα περιεχόμενα των σπουδών τους αυτόνομα.
Παιδιά, έφηβοι και ενήλικες καθορίζουν από κοινού τους κανόνες. Η δημιουργικότητα και η αυτοοργάνωση των παιδιών υπερισχύουν της πίεσης για επιδόσεις και του ανταγωνισμού. Δεν υπάρχουν βαθμοί, εξετάσεις, ούτε και ερωτήσεις σε αφηρημένες και τυποποιημένες γνώσεις. Tα αντικείμενα μελέτης καθορίζονται από κοινού από δασκάλους και παιδιά. Τα σχέδια εργασία που εκπονούν προκύπτουν μέσα από επίκαιρα ερωτήματα των παιδιών.

Σχολική στέγη

Να μια άμεση λύση στο πρόβλημα της σχολικής στέγης:

Augmented Reality

Augmented Reality: Όταν ο εικονικός κόσμος συναντά τον πραγματικό.

Ένα πραγματικά επαναστατικό εργαλείο που κάνει τις απλές προσομοιώσεις στον υπολογιστή ξεπερασμένες.

Augmented Reality στη Wikipedia.

Μπλογκοπαίχνιδο: Βιβλίο

Νέο μπλογκοπαίχνιδο αυτή τη φορά με θέμα το βιβλίο και πρόσκληση από τον DrTeddy

1. Πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή.
2. Το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που να έχει τουλάχιστον 123 σελίδες).
3. Βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση.
4. Αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη πρόταση και
5. Βρίσκουμε άλλους πέντε να τους πασάρουμε το παιχνίδι.

Αυτή την εποχή δίπλα μου βρίσκονται πολλά κλειστά και ανέγγιχτα βιβλία…

Το μπλογκοπαίχνιδο μου δίνει την ευκαιρία να ανοίξω ένα από αυτά: “Λεξικό λογοτεχνικών όρων”:

“… Περισσότερο διακριτά είναι τα όρια ανάμεσα στο μυθιστόρημα και τη νουβέλα. Γι αυτό υπήρξαν συγγραφείς (Παπαδιαμάντης, Θεοτόκης, κ.ά) που σε κάποια εκτεταμένα αφηγήματά τους έδωσαν μάλλον άστοχους χαρακτηρισμούς. Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, για παράδειγμα, το αφήγημά του Ο κατάδικος το χαρακτηρίζει ως διήγημα, ενώ μάλλον πρόκειται για νουβέλα….”

Με τη σειρά μου προσκαλώ τη Sophia, το Γιάννη, το δυσλεξικό δάσκαλο…

Θεσσαλονίκης εγκώμιον (συνέχεια)…

“Ανεξέλεγκτη η ρύπανση στο Θερμαϊκό. Στις ελληνικές καλένδες οι δεσμεύσεις ότι σύντομα θα κολυμπάμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης” τιτλοφορείται το άρθρο στην “Καθημερινή” (22/03/2008).

Υψηλές συγκεντρώσεις φωσφόρου και αμμωνίας στις εκβολές των ποταμών, βαρέα μέταλλα, φυτοφάρμακα. “Η θαλάσσια περιοχή του λιμανιού είναι η περισσότερο επιβαρυμένη, “καθώς όλοι οι σταθμοί μπορούν να χαρακτηριστούν αζωικοί”…

Η θάλασσα λοιπόν μας τελείωσε, στα δυτικά η βαριά βιομηχανία, στα βόρεια το καμένο δάσος του Σέιχ Σου, στα ανατολικά τα αποκαΐδια της φωτιάς στο σκουπιδότοπο των Ταγαράδων (αλήθεια ποιος λογοδότησε;), στην πόλη μέσα τα μεγάλα έργα υπό εξέλιξη, από πάνω το νέφος γεμάτο μικροσωματίδια (ευρωπαϊκό ρεκόρ!)…

Τι μας έμεινε; Συνεδρίες αυτοπαρηγοριάς του τύπου “η ζωή εδώ είναι πιο ανθρώπινη από την Αθήνα” (βρήκαμε και το ιδανικό πρότυπο για να κάνουμε συγκρίσεις).

Καληνύχτα…